Klik hier om naar de startpagina van WielrennenMaastricht.nl te gaan
Home
Groep Onder de Brök ofwel Groep Walstock :: op WielrennenMaastricht.nl!

groep onder de brögk - maastricht

Plaats:Maastricht
Tijd(-en):Za 10:00
Zo 10:00 en vanaf half april 9:00
Woe 18:00 A/B-groep
Woe 18.30 A-groep (vanaf 1 mei)
Vertrekplaats:Maastricht: za Bonnefantenmuseum / zo Gouvernement
Groepsgrootte:+/- ?
Website:oonder.blogspot.com

"De groep Walstock is een begrip in de wieler(toeristen)wereld van Maastricht en omstreken. Een paar keer per week verzamelt zich onder de brök bij het Provinciehuis een peloton met nog actieve en oud wielrenners, aangevuld met rappe toeristen. Op woensdagavond wordt een rondje van 80 km gefietst over Belsj. Toevallig reed ik gisteren rond zes uur met Gijs en Jorn langs het Provinciehuis voor een trip door het Mergelland. De mannen van George Walstock, wel veertig in getal, stonden op het punt te vertrekken. Even later werden we op het 'tweebaans' fietspad voorbijgeraasd door de groep. We besloten om aan te sluiten. Nooit eerder was ik zo vlug in het 10 km verderop gelegen Eysden: 39 gemiddeld gaf mijn teller aan. Ik was blij dat we een andere richting uit konden. Aan de staart van zo'n groep word je 'meegezogen', maar het herhaalde optrekken na een bocht of obstakel is dodelijk. Van een peloton op drift blijkt ook een behoorlijke dreiging uit te gaan. Hoewel de heren zich keurig aan de rechterkant hielden, zag ik vier of vijf keer dat tegemoetkomende fietsers waren afgestapt om een veilig heenkomen te zoeken in het gras. Ik heb al veel sterke verhalen gehoord over de snelheden van de groep Walstock: na gisteravond geloof ik ze allemaal."
Miel Vanstreels op www.walstock.nl (onder "Onder de brök")

"Het mobiele zottekot - Gisterenavond mee geweest met de mannen van onder de brug; dat mobiele zottekot voor de snellere trimmers en zij die van zichzelf vinden dat ze daar bij horen.

Op de klim van Argenteau naar Bombaye moesten de eerste drie al lossen, onafhankelijk van elkaar, als aangeschoten hazen in een op hol geslagen klopjacht. De vierde ging er af op de kam bovenaan, daar waar de eersten alweer gas geven voor de afdaling. Op weg naar Aubel lieten de volgende drie het leven, telkens een spoortje superioriteit achterlatend bij hen die wel stand hielden. Op die weg raakte mijn wiel een gat waarbij mijn stuur door de slag zo goed als ondersteboven in de stuurpen kwam te staan, niet de meest ideale houding om de vaart er in te houden. Een verdraaid stuur is echter niet van dezelfde orde als een gebroken wiel of een gescheurd kader; met zo’n excuus kun je dus geen afscheid nemen. Nummer acht bezweek in de helling vanuit het dal naar het dorp zelf. Zo gek als vandaag had ik het nog niet vaak meegemaakt. Aubel heeft een groot slachthuis en de symboliek werd me nu toch duidelijk.

In de afdaling naar Hombourg hield ik het tempo niet meer vol en in de bocht naar Teuven zat ik op mijn beruchte twintig of dertig meter achterstand. Dit zijn de momenten van de onontkoombare waarheid: lukt het om een halve kilometer sneller te rijden dan die gedrogeerden voor me van wie ik het ruisen van de wielen nog horen kon? Ik reed driehonderd meter even snel maar de krachten die ik hiervoor op tafel moest leggen waren oneerlijk veel meer dan dat wat de laatste voor me moest doen in de luwte van zijn voorganger. Ik leverde snelheid in; twee, drie, misschien vier kilometer, dus dodelijk. Tot de afslag bij de T splitsing zag ik de groep tergend langzaam uit mijn ogen wegtrekken, daarna was de wereld stil. Wat me nog meer pijn deed dan de eenzaamheid van de geloste (er is geen pijnlijker eenzaamheid dan die van de geloste) was mijn gebrek aan woede om toch terug bij die groep te horen. Daar waar ik vorige jaren de keren dat ik loste zo hard mogelijk doorging en via een stukje afgesneden route weer opging in hun razernij (geen woord van minachting noch bewondering, alleen hun strakke blik vooruit; gefingeerde anonimiteit van de sterkeren), daar gaf mijn geest nu zelf de geest en moest mijn lijf maar zien dat het bovenkwam op de helling naar de Planck.

Op het vals plat over de stuw van Lixhe werd ik achteloos voorbijgeflitst door twee heren van een jongere generatie, de voorste duidelijk niet van plan om het begrip “langzaam” toe te passen op zijn fietsgedrag. Ik klampte aan. Die jongens wisten niet wat ik had doorgemaakt; twee vernederingen op een dag, dat is niet te verteren.

Een vreemde aan de staart wordt niet altijd gedoogd, noch verdragen. De snelle boy in Campagnolo blauw legde de pees er op, de protesten van zijn maat negerend. Tussen Lixhe en Ternaaien heeft hij zich halfdood gefietst, met pieken boven de vijftig maar ik loste niet. Tot de côte de St. Pierre, daar stierf ik na tweehonderd meter in mijn eigen zuur.

Mijn droeve troost zat vandaag in de passage van dezelfde gasten toen ik hen, bijna thuis, aan de voet van de Zusserdel langs de kant zag staan met een platte tuub . Nah."

Roger Thijs, Kanne (16-6-2005) op www.walstock.nl (onder "Onder de brök")

Tips, vragen of opmerkingen? Mail de webmaster! | Sitemap | Klik hier om de RSS-feed van WielrennenMaastricht.nl te openen (RSS-info) | Adverteren
| Disclaimer | ©2005-2017 Wielrennen Maastricht | Ontwerp: Didavizion Webdesign |